Beer en Draak

Jullie kennen ze inmiddels wel toch? Mijn twee troetelberen? Jawel ze komen geregeld langs in mijn story en soms zelfs op mijn  account van insta. Volgens mij heb ik er zelfs al eens eerder iets over geschreven in een blog.

 

beer,IMG_9347

Vandaag ga ik het toch even over ze hebben. Want zeker nu onze oudste hond Beer echt een “oudje” begint te worden valt het mij (ons) zwaar te bedenken dat hij er over een tijdje niet meer zal zijn. Nu kan dat tijdje uiteraard nog best een paar jaar duren, maar weet dat de gemiddelde leeftijd van een Berner Sennen zo’n 8 jaar oud is. En laat onze Beer de 7 inmiddels gepasseerd zijn. Ik ken helaas ook Berners die de 4 of 5 jaar niet eens gehaald hebben, namelijk die van mijn vriendin en dat heeft nogal impact op mij gemaakt. Het was altijd voor mij wel een reden om niet aan een huisdier te beginnen, vreemd genoeg hecht ik mij namelijk erg snel aan een dier.

 

Bij ons thuis vroeger waren er ook altijd huisdieren aanwezig, mijn ouders hebben honden en katten gehad. Pff wat een ellende vond ik dat als kind als dan het beessie niet meer thuiskwam. Allemaal maar verdriet wat ik mijzelf eigenlijk niet aan wilde doen. Maar toen ik 8 jaar geleden door mijn fibromyalgie mijn baan verloor en ik er destijds ook niet zo happy bijzat als nu, was een hond wel mijn redding. Mijn steun en toeverlaat, zijn onverwoordelijke knuffels en aandacht. Klinkt dit raar? Je hebt echt een maatje voor zolang als het hondenleven er is. Zo was daar dus Beer. Ik nam dat beessie overal mee naar toe. Maar echt overal! Het is dat toen hij opgroeide dat hij ook groter werd, dat het meenemen ietwat lastiger werd.

Leuk verhaal denk ik om te vertellen is ; toen hij net 1 jaar was en niet heel best luisterde en graag zelfstandig op ontdekking ging (lees weglopen) , juist toen hadden wij het geniale plan hem mee te nemen naar de camping. Heerlijk op de camping aan de kust op Texel. Heerlijk wandelen met de hond op het strand..daarna bij de tent, heerlijk liggend in het gras …ach naja het mooie ideale plaatje zeg maar. Ik weet het nog zo goed en wij hebben het er ook nog zo vaak over, want achteraf was het echt hilarisch eigenlijk. Nadat wij aangekomen waren op de camping en de auto uitgeladen enzo, we waren geïnstalleerd zeg maar, hond had inderdaad braaf bij de tent liggen wachten en alles eens rustig bekeken..so far so good. Wij een heerlijke strandwandeling gemaakt  (met hond) en daarna in een restaurant heerlijk iets gegeten (hond braaf onder de tafel gelegen). Kijk dat is toch een ideaal plaatje? Toen wij terugkwamen bij de tent dachten wij, we lijnen hem aan en wij gaan ff snel douchen. Ik zou eerst gaan en mijn man en zoon daarna. Mijn man en zoon dachten als we nu ook gaan zijn we tegelijk klaar kunnen we daarna misschien nog een spelletje spelen met z’n allen.

Nou dat spelletje hebben we gespeeld hoor!! Het heette “zoek de hond”. Die was namelijk op miraculeuze wijze uit zijn riem gekomen en vervolgens zonder enige beweging in de rits uit de tent weten te ontsnappen. Ik kwam aanlopen terug van douchen en dacht nog…hee de tent zit dicht wat gek, zijn ze vast even met de hond weer weg? Euh foutje..ik deed rits open en zag wel een riem maar geen hond. Tja…en ga dan maar eens beginnen met zoeken. Eerst terug naar het douchehok om te checken of de mannen daar waren en die kwamen er net aan. “Goh Beer is zeker niet met jullie mee gaan douchen of wel?”

 

Afijn na een redelijk enerverend zoektochtje, zagen wij onze Yogi bear bij een tent met zijn kop in een pan. Jawel hij was op het “jongerenveld” terecht gekomen en had de jeugd geholpen met de afwas zeg maar. Velen pannen waren vakkundig schoon gelikt, konden zo de kast weer in, hahahhahaah

Maar echt met schaamrood op je wangen die hond vangen, die dacht “hee leuk spelletje” want tja jonge hond..grote hilariteit natuurlijk, men wist dat wij er waren hoor, hele camping was direct op de hoogte! Tjonge en dit is nog maar 1 voorval met die hond, laten we het verhaal dat hij een voetbalveld is opgerend en achter de bal aan ging maar even achterwege laten. Dit zijn herinneringen voor het leven. En nu is ons oudje zichzelf niet helemaal.

 

In de ochtend wil hij niet zo heel graag meer mee naar buiten en zijn voer eet hij liever ook niet meer. Soms als ik met hem wandel dan kan hij plots stil gaan staan en verschrikt om zich heen kijken en denken “huh waar ben ik”. Hij sjokt ook echt, waar je voorheen over een rondje 10 minuten deed, doe je daar nu ruim 30 minuten over. Zoals jullie zien hebben wij er inmiddels 2. Terror Draak (2 jaar) zoals wij hem ook wel noemen is er ook nog, en die heeft zijn beweging wel degelijk nodig. Dus sinds vandaag zijn we gestart met het apart uitlaten, puur omdat oudje te langzaam is en Draak te snel. Ik mag hopen deze manier van uitlaten nog lang te mogen doen!

 

beer,IMG_7665

Liefs van mij en een pootje van Beer en Draak

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s