Moederhart

En zo zijn de scholen weer volledig van start. Kids draaien weer volle bak hun schooluren. Voor de een is school veel plezier voor de ander meer een plicht.

 

Mijn zoon startte vorig jaar in de brugklas van een HAVO/VWO klas en bleek meer een VWO leerling te zijn dan HAVO. Maar ja, Cas had het enorm naar zijn zin in zijn nieuwe klas en als brugpieper waren ze een hechte groep samen. Direct na zijn eerste schooldag als brugpiepertje kwam hij enthousiast thuis! Wat voor ons een verademing was omdat zijn 8-jarige basisschool carrière nou niet echt een lolletje was geweest. Wat heb ik daar als moeder buikpijn van gehad en wat heeft Cas een rottige schooltijd gekend. Nou goed, terug naar afgelopen schooljaar, einde brugklas, het hoge woord was eruit ; Cas moest / ging naar 2 VWO. Waarom moest? De leraren waren het hier unaniem over eens dat hij niet in HAVO moest blijven als hij duidelijk een VWO leerling is. Tenslotte was hij geëindigd in zijn toetsweek met een 9 voor zijn wiskunde en gaat met hetzelfde cijfer op zijn rapport over!! Laat wiskunde nou net een vak zijn waar naar gekeken wordt op school voor verandering van niveau. Wel voor ons een moment voor een dubbel gevoel. Het sociaal emotionele punt was hierin echt wel een  PUNT/issue. Cas gaf in eerste instantie zelf heel duidelijk aan niet weg te willen bij zijn vrienden. Wat absoluut zeer begrijpelijk is en was als je weet dat hij sowieso niet makkelijk contact legt. Cas is vrij introvert als persoon, maar had door de niet fijne basisschool tijd ook niet heel veel vertrouwen om sowieso contact te maken/leggen. Dan komt het punt ; verstand over gevoel en/of gevoel boven verstand?? Wat nu?

 

Pff een week hadden we de tijd voor de mentor terug zou bellen. Een week vol praten met elkaar. Wetende dat het niveau hem beter paste met daarbij als een kans komt, waarom zou je die dan niet pakken? En dan daar tegenover het sociaal-emotionele. Het was voor mij/ons toch echt een groot ding om mee rekening te houden, wetende hoe zijn basisschool tijd was geweest. Moederhart wil een kind beschermen maar moederliefde geeft haar kind alle kansen.

 

Uiteindelijk na overleg en goed gesprek met Cas en het “enge” gerelativeerd was de beslissing daar, hij ging over naar 2VWO. De hele zomervakantie heeft het hem wel beziggehouden. Spannend toch wel, want stel nu dat hij het niet kan en weer terug moet en stel dat ze hem niet aardig vinden. Onzekerheid en twijfels namen de overhand. Grote angst voor het onbekende. Hierdoor begon er bij mij een kleine twijfel of we er wel goed aan hadden gedaan ook te borrelen, overigens niet aan Cas verteld uiteraard. Nu maar hopen dat hij dit blog niet leest, anders weet hij het alsnog.

 

En nu is daar het nieuwe schooljaar, nieuwe klas en alles nieuw. Zijn eerste dag had hij kennismaking en sport-spelmiddag. Hij kwam niet enthousiast thuis, niet zoals vorig jaar na zijn eerste dag.

Tweede dag, muziekles! Ik was thuis aan het werk, Cas komt thuis en ik zie dat hij verdrietig is. Okee even slikken en rustig met hem in gesprek. Huilend vertelt hij mij dat ze bij muziekles samen moesten werken maar dat hij alleen was, niemand had hem gezien of gekozen om mee samen te werken. Oei, mijn moederhart huilt mee, maar als moeder bied ik hem mijn steun en vertrouwen dat dit echt goed komt. We komen samen tot een oplossing. Conclusie hij gaat naar de leraar en geeft aan dat hij alleen is en even niet weet hoe of wat nu verder. Hij is nieuw in de klas, in een klas die vorig jaar al gevormd is. Iedereen heeft al iemand. Het is een bestaande klas met gevormde groepjes en daar moet hij zich in mengen, hoe moeilijk dat ook is.

moeder,IMG_4066

Ik heb die nacht best slecht geslapen. Dag 3 was namelijk in aantocht en dat was de dag voor de eerste gymles. Nu ik dit schrijf, schets jij nu ook het beeld dat hij alleen achterblijft omdat hij niet gekozen zal worden? Spijt is een verkeerd woord, want absoluut geen spijt mijn zoon geleerd te hebben om voor je zelf te kiezen te gaan voor kansen hoe verdraaid moeilijk die soms ook zijn. Het is meer de onmacht die ik voel voor hem. Wat is moederschap soms toch verdraaid lastig, je wil je kind niet verdrietig zien, althans ik niet!!

 

Over een paar weken hebben wij (pas) een gesprek bij de mentor. Ja joh over een paar weken?? Kan dat niet gewoon nu? Dat is wat je je bedenkt als je kind zich even niet happy voelt. Positief blijven en hem met een grote glimlach en vol zelfvertrouwen naar school sturen. Gelukkig werd hij met gym wel gekozen. Dag 3 was goed afgerond.

Inmiddels heeft hij ook weer muziekles gehad en ook dat euvel is opgelost. Ik vroeg hem eergisteren hoe hij zich nu voelde. Mijn moederhart maakte een sprongetje toen hij zei “mam, dank je wel dat jij er bent”..ik heb de antwoorden ook niet. Moederschap komt niet met een handleiding, ik weet wel dat ik mijn kinderen meegeef niet op te geven hoe rot of moeilijk de situatie ook lijkt of is. Praten kan helpen tot oplossingen en praten is niet eng. En kom je er echt niet uit, dan help ik indien nodig. Mijn boy komt er wel, weet ik zeker!! En het mooiste? Hij denkt dat zelf inmiddels ook (een beetje)!!

 

Liefs,

 

Carien

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s