Gastblog: Fibromyalgie, June Noa vertelt…

Vandaag verteld gastblogger, zangeres June Noa oftewel gewoon Patricia, haar verhaal. Al 11 jaar heeft zij last van depressie en angststoornissen. Daarnaast is kortgeleden Fibromyalgie bij haar vastgesteld. Zij benaderde mij en wilde graag haar verhaal delen. Omdat zij mij al een tijdje volgt en wij elkaar ook persoonlijk kennen vond ik dat een goed idee. Toen ik haar verhaal ontving heb ik het met tranen in mijn ogen zitten lezen. Wat is deze vrouw sterk, juist omdat zij hiermee naar buiten durft te treden en het durft te delen met de wereld. Zo zie je maar, van de buitenkant zie je vaak niet wat er aan de binnenkant speelt.

Dit is misschien wel het meest kwetsbare dat ik ooit geschreven heb. Er zullen mensen zijn die het niet begrijpen, er zullen mensen zijn die ik wegjaag, maar de mensen die mij als persoon echt kennen of beter willen leren kennen blijven toch wel en die waardeer ik des te meer.

Sommigen kennen mij als zangeres “June Noa” maar mijn echte naam is Patricia. Sommigen volgen mij al lange tijd op social media (alhoewel ik daar niet heel actief meer ben). Vaak denken we elkaar echt te kennen omdat we zien wat we delen.

Veel dingen zie je uiteraard niet. Vooral de kwetsbare dingen. Waarom ligt er zo’n taboe op het delen van die kwetsbare (in sommige mensen hun ogen “zwaktes”) eigenschappen van onszelf? Wie ik ben is toch een geheel plaatje en niet alleen de toffe, mooie , stoere, de kijk-mij-eens-stralen plaatjes of verhalen?

Ik kan nu een heel verhaal vertellen over waar ik vandaan kom en hoe oud ik ben, wat voor werk ik doe etc, maar daarbij zal ik gelijk eerlijk bekennen dat ik mezelf voorstellen heel ingewikkeld vindt. Ook de vraag “He hoe is het?”  want wat vertel je dan allemaal precies? En vooral ook hoeveel? Wat nou als dit per moment heel erg wisselt? Dat je in de ochtend nog ok bent en een paar uur later ineens helemaal niet?

Waar je vandaan komt? Hoe oud je bent? Wat voor werk je doet? Het zijn allemaal van die standaard riedeltjes die je op een verjaardag waar je niemand kent over praat, maar waarbij ik altijd in dezelfde val loop omdat ik geen standaard riedeltje heb. Wie ben je? Tja wie ben ik? Weet jij het van jezelf? Is het niet een optelsom van eigenschappen, krachtige en zwak(kere)? De ene dag beter en en dan weer minder?

Ik vermijd verjaardagen daarom dan ook het liefst, omdat ik het lastig vind om uit te leggen wie ik ben. Ik begrijp vaak zelf niet eens wie ik ben en wat ik voel, hoe moet ik dat dan in hemelsnaam aan een vreemde uitleggen.Ok mijn naam, leeftijd en waar ik vandaan kom red ik nog wel (we komen uiteindelijk allemaal uit de baarmoeder maar goed… Ook hoeveel je ook jezelf vertelt vind ik dan ingewikkeld, want als je niet “normaal” meedoet in de maatschappij dan wordt het toch al snel een dieptegesprek of zo’n typsische situatie waarbij iemand “even naar de wc moet” en nooit meer terugkomt voor het gesprek..

Goed tot zoverre dus mijn voorstelrondje. Ik zal proberen uit te leggen waarom ik dit alles schrijf:

Vanochtend werd ik wakker na een hele beroerde slaap.
Veel last van pijnen in mijn lijf en zoekend naar een manier om mijn dagen met  zingeving te vullen zonder dat ik mezelf overbelast.
img_5809
Vroeger trad ik veel op als zangeres, had een prachtig “powerwoman’ album opgenomen met krachtige nummers, stond in de wereld draait door en nog wat andere programma’s en kwam door het hele land met mijn band. Nee, dit zeg ik niet om op te scheppen maar om aan te geven wat kwetsbaarheid is.

Wat veel mensen niet wisten was dat ik in die tijd al lange tijd met veel pijnen in mijn lijf liep en dagelijks werd getergd door mijn angststoornis. Ik had op verjaardagen wel altijd mooie verhalen met al mijn optredens en identiteit als zangeres “June Noa”
Nooit kon ik tijdens optredens, radioshows op tv opnames laten merken wat ik voelde want voor mij wel 10 anderen die mijn plek wilden innemen…

Het optreden werd steeds meer en meer ik werd zelfs een keer ingevlogen naar Italie om te komen zingen op een “zeer posh bruiloft” waarbij alles voor me werd geregeld en betaalt. Een soort droomleven dus voor velen…

Alleen voor mij niet met mijn angststoornis die ervoor zorgde dat ik me eigenlijk altijd en overal onveilig voel met mezelf. Ik heb mijn dagen daar in Italie dus eigenlijk uitgezeten en geprobeerd zo rustig mogelijk door te komen mbv antidepressiva die ik destijds als bijna 11 jaar gebruikte.

Uiteraard gaan we toch gewoon door want stoppen is geen optie. Geen flauw idee wat ik anders met mijn leven wil/kan dan zingen alleen worden de angsten steeds groter. Niet alleen op het podium maar ook in de supermarkt, feestjes (die ik toch al niet zo leuk vond , maar zelfs op een gegeven moment ook thuis kwam ik er niet meer onderuit.

Tijdens mijn optreden in “de Doelen” in Rotterdam wist ik nog niet dat dat een van mijn laatste optredens zou zijn ever. Daar stond ik dan (ondertussen al 11 jaar lang aan de antidepressiva om mijn angsten enigszins te dempen) en met steeds meer pijnen in mijn lijf.

En toen gebeurde het….Tijdens mijn nummer “Take of my coat” brak ik midden in mijn theatertour in huilen uit op het podium. De pijn de angst werd me teveel en dit nummer bracht me zo dichtbij mijn kwetsbare kant dat ik het niet meer kon ophouden.
Met veel pijn en moeite de show afgemaakt om uiteindelijk na al die jaren om break te nemen…

Die break duurt nu al ruim 6 jaar. In die tijd afgebouwd met antidepressiva om te kijken wie er overbleef. Het was een persoon die nog veel meer voelde, misschien wel iets teveel voor deze wereld. De pijnen in mijn lijf kregen nu de volledige ruimte om zich te manifesteren en ook mijn angst onderdrukte ik niet meer met pillen.

Al 6 jaar gaat het met ups en downs en ben ik nooit meer helemaal die krachtige ” June Noa” geworden die ik ooit was…

Alhoewel ik me ook weer afvraag wie nu krachtiger is: de June Noa die zichzelf niet meer verdoofd en daardoor haar pijn onder ogen komt of de June Noa die wel optreed, maar dit alleen kan als ze zichzelf verdoofd.

Na jaren optreden en ineens niet meer kwam er bij meerdere mensen natuurlijk ineens de vraag waarom? Ik verzon allerlei smoesjes om maar niet te hoeven te vertellen hoe “zwak” ik eigenlijk was en misschien niet die “powerwoman” was waarvan veel mensen dachten dat ik dat was.

In de tussentijd heb ik nog een opleiding dierenartsassistente gedaan (met de nodige paniekaanvallen tijdens lessen en stages). Ook voor die wereld bleek ik iets te gevoelig.

Ik wilde al heel lang het taboe over angststoornis/ depressie en leven met chronische pijn doorbreken. Uiteindelijk wist ik nog helemaal niet dat die chronische pijn waarmee ik al jaren liep, fybromyalgie bleek te zijn. (Dit weet ik pas sinds een aantal maanden bij onderzoek bij de reumatoloog). Uiteindelijk besloot ik om mijn verhaal te delen op social media.

Ik wilde het taboe te doorbreken voor mezelf en eerlijk te zijn tegen mensen waarom ik geen optredens meer deed. Destijds speelde dus alleen de angstoornis en de daarbij komende depressies. Pas later kwam ook de diagnose fybromyalgie erbij.

In al die tijd heb ik nog 1 allerlaatste optreden gedaan tijdens het nationale Depressiegala (hoe toepasselijk..)
Ik koos wederom voor het nummer “Take of my Coat’ die mij tjdens mijn laatste optreden in de Doelen in Rotterdam had doen breken.

Waarom koos ik dan juist dit nummer? Take of my coat gaat over het uitdoen van mijn veilige jas. Mijn veilige jas waren de jarenlange antidepressiva pillen die ik slikte. Tijdens mijn optreden op het nationale depressiegala had ik geen veilige jas meer. Ok ik had stiekem een klein valeriaantje ingenomen om de ergste spanning weg te halen, maar dat is gewoon een onschuldig kruidvat middeltje 😉

Ik liep het podium weer op na ruim 5 jaar geen podium te hebben bezocht laat staan er zelf op te hebben gestaan.

Ik stond te trillen als een rietje. Dit was het dus om zonder filter (veilig jasje) op het podium te staan en je zo bekeken en kwetsbaar te voelen. De eerste zin kreeg ik nog net mijn strot uit, maar de 2e zin voelde ik mijn keel al dichtknijpen en het gevecht in mijn hoofd ontstaan. Mijn lijf reageerde ook gelijk. Duizelig, benauwd, druk om mijn borst, gespannen nek en spieren, trillende handen en benen.

Blijf ik staan of ga er eraf? Iedereen kijkt naar me ik wil weg! Het nationale depressiegala ging juist over leven met deze gevoelens. En dan dus niet alleen op het podium, maar dit ook voelen in je dagelijks leven. Ik was sowieso een held werd me gezegd. Of ik nou wel of niet van het podium zou vluchten. Deze avond ging hierover en dus was het niet erg als het zichtbaar werd. Dat probeerde ik mezelf ook voor te houden. Dit was mijn eerste en misschien wel enige kans om te ervaren hoe het zonder” veilige jas” zou zijn om mezelf zo kwetsbaar te laten zien. Alleen ik, mijn stem en een piano (o ja en een gitaar).

Na de 4e zin brak ik alweer en dacht ik laat maar ik wil stoppen en NU van het podium af. Wat er toen gebeurde verwarmde mijn hart:
Iedereen in het publiek stond op en gaf een staande ovatie om mij een hart onder de riem te geven. Ik voelde zoveel waardering dat ik daar in mijn “kwetsbare jas” kon staan. Het gaf me de kracht om mijn nummer af te maken. (uiteindelijk wel zodra ik kan het podium zowat afgerend hoor

En nu is het dan na zoveel jaar weer zover. Her bloed kruipt waar het niet gaan kan…

Met alle angsten, fysieke pijnen en onzekerheden heb ik mezelf toch weer op een podium neergezet. En wat voor een podium! de TV! zo’n beetje de grootste angst exposure die ik mezelf kan geven. Ik ben binnenkort te zien op televisie tijdens een zangprogramma (waar ik nu nog niet teveel over mag zeggen).

De eerste opnames zijn geweest en ik vond het doodeng Heb er letterlijk met bloed , zweet en tranen gestaan (alhoewel bloed dan niet gelukkig)

Ik mag die kwetsbare persoon zijn. Mensen vinden er toch wel van wat ze vinden. Aanstellerig aandachtvragerig, zielig doen…OF is het misschien gewoon toch gewoon proberen een persoon te zijn die toch blijft proberen ondanks de persoonlijke tegenslagen?

Ondanks de zelfsabotage jezelf weer proberen op te pikken bij de kraag en door de angst en pijn heen? Hoe het afloopt weet ik niet, maar dan heb ik het in ieder geval geprobeerd. Ik kan hier blijven zitten met mijn angsten en pijnen, maar dat heb ik nu al een paar jaar gedaan en dat heeft me niet erg veel verder gebracht. Ik wil kwetsbaar kunnen zijn.

Dus als je me volgt, volg dan mij in mijn geheel en niet alleen die powerwoman. Ik hoop jou hier ook mee te inspireren kwetsbaarder te kunnen zijn en niet bang te zijn voor afwijzing. Ik heb nog een hele weg te gaan maar dit is een van mijn eerste stappen.

Ook ben ik benieuwd naar jouw verhaal. Durf jij je kwetsbaarheid te delen dan kom ik graag met je in gesprek! Je mag me altijd een dm sturen op Instagram of Facebook.

Dankjewel in ieder geval voor de mensen die mij in deze weg suporten!

Love you!
June ofwel Patricia

Mijn instagram: junenoa.musiclife

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s