BAKJESLEVEN

Inmiddels zijn jullie mijn directheid wel gewend toch? Ja? Dan kun je verder lezen..

Kijk afgezien dat ik uitnodigingen tot events of reclame afwijs omdat ik erg voorstander ben dicht bij mijzelf te blijven (lees vorige blog) .. is er nog een reden.

 

Toen ik in mijn “bulkfase” zat maakte het niet zo uit als ik tijdens een event ietsje van mijn schema afweek, En toen ik poos at via IIFYM al helemaal niet. Alleen mijn passie ligt bij fitness. Of nee, mijn passie ligt bij het creëren van een shape die ik ambieer. Dat ik daar dingen voor moet laten dat is voor mij inherent aan elkaar. Oftewel voor mij heel logisch. Maar ik bemerk voor anderen dus niet.

 

bakje,IMG_3061

Het heeft mij mede aan het nadenken gezet nadat ik een hele lieve dm via Instagram ontving van iemand. De vraag was of ik ook mensen coachte. Euh nee! Ik ben geen coach en coaching is ook niet wat je mij moet laten doen of beter gezegd wat ik zou willen doen. Uiteraard geef ik antwoorden op je vragen, zover ik dat kan, maar ik ben bij lange na geen professional. Noem mij een “ervaringsdeskundige” dat mag, kan ik mij in vinden maar dan wel op recreatief gebied, als je begrijpt wat ik bedoel. Maar goed we kregen het over voeding. Wat bleek de persoon wist het eigenlijk allemaal wel, maar heeft toch op zekere hoogte “schaamte” voor het eten uit een bakje. Kijk en daar haakt mijn coaching dan al af..want dat vind ik lastig te begrijpen. Je doet immers wat nodig is om te bereiken wat jij wilt. Voor mij is BAKJESLEVEN een heel normaal iets. Er is toch ook eigenlijk niemand op je werk bijvoorbeeld die wat zegt als je je lunchtrommel met een boterham tevoorschijn haalt? Dan is het voor een atleet, of wie dan ook toch ook heel normaal dat diegene eet uit een trommel of bakje wat daar inzit wat hij of zij op dat moment nodig heeft? En dan de veelgehoorde “ja maar op visite vinden ze mij ongezellig”… Okee ik heb dan 2 opties. Ik stap op want immers ze vinden mij ongezellig, of ik vraag of ze hun gebakje of koekje of whatever in een bakje willen doen en voilà ik zie het probleem niet meer.

 

bakje,IMG_3106foto voorbeeld via pinterest

Noem mij kort door de bocht, mag. Ik zie het meer als dat ik heel goed weet wat ik wil en wat ik nodig heb om te bereiken wat ik wil. Ik blijf het bijzonder vinden dat er raar wordt opgekeken als jij “anders” eet. Ik zeg toch ook niet dat ik het vreemd vind dat men op straat patat eet, snoep wegkauw of simpeler die boterham uit dat lunchbakje ook echt gaat opeten. Kortom het moet niks uitmaken. Jouw leven is toch sowieso niet gelijk aan een ander? Ik word van hele andere zaken gelukkig dan bijvoorbeeld mijn collega / buurvrouw / vader / moeder of broer of zus of wie dan ook. Snap je wederom wat ik bedoel?

bakje,IMG_3091

Het is wel..daarom begon ik er net heel even over..dat ik mij niet prettig voel om op dit moment bij een event ofzo aanwezig te zijn omdat vaak veel aandacht is besteedt aan een mooi gedekte tafel met nog mooiere hapjes en dan vind ik het vanuit mijn oogpunt zelfs ietwat onbeschoft naar de gastheer of gastvrouw om mijn bakje met koude groente en stukkie kip op tafel te zetten. Én ik heb ook niet altijd meer zin in om iedere keer weer opnieuw alle vragende blikken of voor wie wel durft alle vragen te beantwoorden. Ik heb een bepaald energie niveau (welkom fibromyalgie) en die bewaar en bewaak ik momenteel voor mijzelf om dingen te kunnen doen die ik wil.

 

bakje,IMG_3056

Eigenlijk is het gewoon heel simpel volgens mij. Kies voor jezelf!! Niemand kan voor mij zorgen dat ik straks in een verbeterde shape op het podium sta. Degene die dat kan ben IK en IK alleen. Ik maak mijn keuzes en beslissingen gebaseerd op wat ik nodig heb om te bereiken wat ik voor ogen heb. Ik ben verantwoordelijk voor mijn eigen succes en geluk. En als ik dat ben..ben jij dat ook voor JOU.

 

Succes lieve allemaal met het volhouden en het vooral met het “stoppen met stoppen”!

 

Liefs,

 

Carien

Advertenties

Uitgebreide versie

Waarom of sinds wanneer MOET ik van alles? Het moeten van insta en het moeten van personen die vinden dat ik wat moet op insta. Alarmbel fase nummer 1 .. ik MOET niks! En zodra men in mijn  ogen onzin gaat beweren om er zelf beter van te worden is dat reden tot kortsluiting in mijn brein. En aangezien ik mijzelf een overlevingsstrategie heb aangeleerd (noodzakelijk) die mij tot een krachtig persoon hebben gevormd..tja dan heb ik dus een mechanisme in mijn brein dat door die kortsluiting in TLbalk letters zegt “NO MORE..”

Dit klinkt allemaal wat onaardig misschien, maar ook dat ben ik zo nu en dan. Ik ben aardig en lief en geduldig en bla bla noem maar op, maar wat ik al eerder schreef in eerdere blogs, eenmaal een grens bereikt is daar de halte. Voordat de halte er is kunnen sommigen best ver gaan…maar ik geef toe…hij kan er zeker zijn. Voordat dit een klaag blog wordt ga ik vandaag in een uitgebreide versie verder op een post van een tijdje terug. Ik postte dat ik het anders ging  doen want ik ben insta-moe.

Serieus mensen dat is dus een woord wat je tegenwoordig tegenkomt “insta-moe”. Ik ben duidelijk niet de enige die tegen dingen aanloopt als we het hebben over het sociaal media kanaal Instagram. Wat jouw reden ook mag zijn, ik ga hier door over mijn beslissing tot anders omdat ik geen last wil hebben van dat nare virus “MOETEN”.

Komt ie…ik wil insta er bij hebben voor LEUK. Omdat ik contact heb met volgers die mij motiveren en inspireren (hopelijk ook andersom), om sommige kan ik altijd hartelijk lachen door de plaatjes die ze gebruiken of captions die ze schrijven. Mooie, nieuwe contacten die ontstaan omdat je elkaar volgt. Nu ben ik afgelopen 1,5 jaar gaandeweg in contact gekomen met mensen waarvan hun insta hun werk is…dat was voor mij al een openbaring. Huh? Hoezo dan? Ik ben insta begonnen als leuk, soort klein dagboek voor mezelf en wellicht bereik ik mensen die ook fibromyalgie hebben of kampen met overgewicht en kan ik ze laten zien dat er meer mogelijk is…maar daar wil ik toch geen geld aan verdienen? Nope bij geld verdienen met of aan insta had ik nooit stilgestaan.

 

Even een opzij sprongetje..want neem nou van de week. Ik was 14 jaar getrouwd en wij gingen als gezin een dagje naar Amsterdam. Kids wilden wel een keer pancakes eten bij die ene die zoveel voorbij komt op Insta. (Moak pancakes) Serieus … daar werd in een paar seconde mijn gevoel bevestigd om wat ik momenteel vind van insta. Er zijn gewoon mensen die daar een bepaalde plek willen voor dé foto voor hun insta…en je kon niet eens normaal de trap af omdat er een fotosessie aan de gang is met een stel giechelende meiden…want de trap is zo instawaardig… OMG! Mensen alsjeblieft, is dit echt? Wij komen hier omdat we zin hadden in pancakes en ze er gewoon rete lekker uitzien. Heel insta waardig maakte ik een foto van de wc deur! kijk maar,

 

versie,IMG_2674

Dit dus even terzijde… als je gaandeweg mensen ontmoet, veel mensen, veel verschillende mensen, heb je ook te maken met verschillende meningen. Daar ontkom je niet aan Wat jij vindt en doet, hoeft de ander niet oké te vinden. Maar weet je dat is juist oké. Op deze manier kom je er ook achter of je “levelt” met iets of iemand. Zo heb ik dus gaandeweg ontdekt dat ik niet geheel kan levelen (is dit een woord?) met het fenomeen rond insta…althans niet op de wijze die ik heb ontdekt. Ieder zo zijn levenswijze, maar wat ik heb gezien is dit niet mijn keus.

 

Ik ken mijzelf erg goed inmiddels en weet wanneer ik mijzelf terug moet trekken en of keuzes moet gaan maken. En zo kwam ik dus bij de keuze om terug te gaan naar de basis. Mijn account is er voor diegene die levelt met mijn gedachtengang en of het gewoon leuk vindt om mijn fitness – life struggles te lezen. Dat ik heel af en toe eens een product toegestuurd krijg en ik daar iets over te melden heb … dat neem ik zelfs voor lief. Want dat is in de loop van het jaar nu eenmaal er bij gekomen. MAAR en daar komt ie… lieve lezers en of volgers, onlangs had ik een gesprek met een stel jonge meiden die zich afvroegen wat er dan mis is met hun account want zij ontvangen niets. Nou lieve meiden wat ik jullie toen ook al zei “er is niks mis met jullie”.

Even want dat is wat veel mensen momenteel opbreekt aan insta dat zijn al die reclame posts. Je denkt een leuk persoonlijk verhaal te lezen of het gaat toch over een product. Alle reclame die te pas en onpas over je schermpje knalt. Ook ik laat dus wel eens wat voorbij komen maar dan heb ik het a.) gewonnen of b.)ontvangen via een pr bureau of iemand die mij aarding vind en vraagt of ik het wil ontvangen. En serieus ik zeg vaker nee dan ja.

Maar weet dat er ook mensen zijn die bedrijven aanschrijven om producten juist te mogen ontvangen. Die vragen er dus om. En dat maakt het verschil. Ligt dus niet aan wie dan ook zijn account…het gaat er om wat doe en wil jij met je account? Dit is dus mede voor mij een reden dat ik het minder leuk heb op mijn insta…doordat ik ook accounts volg die momenteel meer een reclamebord/uithangbord/product van het product zijn…ik persoonlijk vind het nog steeds wel lastig om diegene te gaan ontvlogen. Omdat ik de andere kant van deze insta wereld heb mogen zien en het best hard werken is om te groeien en te verdienen en te ontvangen. Alleen wil ik mijn plezier terug in het plaatsen op mijn account en dan ontkom ik er niet aan om ook daar keuzes in te maken.

 

versie,62A70979-3977-4712-9D11-9A104EF4D8FF

Dan nog het stukje volgers. Iedereen wil volgers…tuurlijk! Maar wil jij volgers die reageren op jou of volgers die op je minst leuke foto nog steeds zeggen “oh wauw mooi”? Omdat ik blog had ik graag het aantal van 10k volgers willen behalen, puur om het feit dat je dan van Instagram waardig genoeg bent voor de swipe-functie te ontvangen. Je kan ‘m al eerder gebruiken hoor!! Moet je er voor betalen!! En dat is dus wederom een ietwat kortsluiting in mijn breintje…want of ik nou 1k of 5k of 10k volgers heb…ik ben nog steeds dezelfde persoon met het zelfde account. Mijn man beweerd dat ik te principieel en te nuchter ben voor heel dat insta gedoe (yep die heeft er niks mee).

 

Er zou toch eens een punt aan dit hele verhaal  moeten komen. Ik denk dat ik in mijn posts en nu hier in dit schrijven mijn mening en visie wel heb weergegeven. Diegene die mij destijds een dm stuurde en die in een soort gelijke gedachtengang zitten, zoals jullie lezen heb ik geen advies alleen een persoonlijke ervaring en mening. Het enige wat ik jou mee wil geven is…

BLIJF DICHTBIJ JEZELF EN DOE WAT GOED VOELT VOOR JOU!!

 

liefs,

 

Carien

Legging

Onlangs ontving ik een berichtje of ik een legging zou willen ontvangen en willen dragen en uiteraard wil laten zien op insta. Euh ja dat wil ik wel. Dat is nu eenmaal wat er gebeurd als je met zeer regelmaat op insta te vinden bent.

 

broek,IMG_1244

Ik vraag nergens om maar om de een of andere manier weten bedrijven mij te vinden. En als ik er achter sta dan wil ik daar zeker een post aan besteden. Ben ik er niet geheel van overtuigd dan, tja dan zullen jullie het niet terug zien op mijn insta. Maar nu dus even over deze legging. Ik heb nog geen duidelijke foto’s laten van mezelf in deze legging, maar heb al wel wat selfies geschoten. Onderhand weten jullie dat ik niet van het perfecte ben, maar wel van hoe het is. Gewoon zo als het is. Dus ik plaats in mijn blog gewoon selfies want ook mijn blog is niet het perfecte plaatje. Even wat meer info over deze legging.

 

Deze legging is eco-friendly en gemaakt van gerecycled plastic. Er zijn meerdere kleuren verkrijgbaar. Zeer zachte en compacte stof, ik vind het bijna lastig te geloven dat het is ontstaan uit gerecycled plastic. Ik zeg wel steeds legging, maar in principe heet het een “yoga pant”. Idee voor yoga en fitness. En de blauwe aan gehad met legday en ik denk te hebben gezien dat ie squat proof is. De witte kan ik nog niet zeggen, moet ik nog testen. Het is nog niet een groot bedrijf sterker nog het is nog redelijk klein, deze broek komt uit de eerste batch om te kijken of ze goed zijn en bevallen. Kijk en dat is altijd tof om deel van uit te maken. Althans dat vind ik dan hè. En je steunt hier ook nog het milieu.

 

Mocht je er nu meer van of over weten? Je zou via Instagram een dm kunnen sturen naar ‘floormeeuwis’. Klik hier en dan kom je op het account. Ik ben weer op weg naar de gym voor een training, tot schrijfs…

 

Liefs,

 

Carien

 

 

broek,IMG_1244

Vakantie

Het duurt nu niet zo lang meer en wij gaan op vakantie.

Op vakantie naar het door mij zo geliefde Frankrijk. Als klein meisje kwam ik daar altijd al met mijn ouders, als groter meisje ook en als jong volwassene ook en nu nog steeds. Ik ben tussendoor ook wel eens naar Spanje en Italië geweest, maar dat zijn niet mijn voorkeurslanden. Italië ga ik alleen nog eens bezoeken omdat ik Rome op mijn verlanglijstje heb staan.

 

vak,IMG_1222

Maar dit jaar dus gewoon weer naar Frankrijk. En dit keer gaan we terug naar een camping waar ik als klein kind ben geweest, met mijn dochter ben teruggeweest toen ze klien was en nu terug met mijn zoon en man. Nu ruim 15 jaar later weer terug. De camping is volledig veranderd maar het strand lijkt op het eerste oog onveranderd. Vanuit die plek (Hourtin plage) ga ik ook nog een dag terug naar een plek (St. Girons plage) waar ik goede herinneringen aan heb, waar ik heel wat kattekwaad heb uitgehaald, heel veel plezier heb gemaakt en leuke vrienden en vriendinnen heb gemaakt. Sommige zie ik nog steeds heel af en toe..en dan halen we de herinneringen van toen op…dat is garantie voor een hoop lol. Nou goed, ik wil dus nog 1 keer naar die plek, naar dat strand, naar de bewuste bar (als die nog bestaat) ach en uiteraard daar de golven trotseren met mijn plankje. Bodyboarden is het mooist wat er is. Grappig want mijn dochter heb ik er nooit echt enthousiast voor gekregen maar mijn zoon daarentegen verheugd zich er nu al weer op.

 

vak,IMG_1220

Normaal gaan wij in een tent, maar dit jaar gaan wij op “stand” hahahah. Wij hebben een caravan gehuurd en daar komt ie…er zit zelfs een vaatwasser in! Maar echt, die hebben wij thuis niet dus voor ons een luxe. Toen wij gingen boeken hebben we getwijfeld tussen de accommodatie die we nu hebben gekozen en eentje net een slagje groter, maar eerlijk we zijn met 3 dus waarom meer ruimte? Laat nu mijn dochter ineens mee willen. Daar houd je toch geen rekening meer mee als ze uit huis zijn? Nou wij niet. Ze had al plannen met haar vriend en daarna nog een stedentrip naar Londen met een vriendin en dus ook nog een weekje bij ons. Ze gaat niet de volle 2 weken mee, dat dan weer niet. Wij gaan met de auto, heen rijdt ze mee en terug pakt ze het vliegtuig. Kan allemaal hè. Alleen maar een goed teken dat ze nog steeds graag in ons bijzijn wil zijn, al verwacht ik haar alleen te zien bij ontbijt en avondeten en verder zal zijn op het strand liggen om de zon te aanbidden. Groot gelijk heeft ze.

 

vak,IMG_1223

Onze dagen zullen gevuld zijn met sowieso zwembad en strand. Mijn zoon wil altijd het zwembad, nee de glijbanen vooral bezoeken.En dan door naar het strand en de zee in! En ik? Ik zal mijn ochtendcardio niet op mijn fietsje doorbrengen maar heerlijk vroeg in de ochtend wandelend over het strand, wat een geluksmomentjes zal ik daar ervaren. Trainingen gaan uiteraard door, vaak los ik dat op met bodyweight en of met weerstandsbanden, dit jaar zit er een gym in de buurt dus zal ik daar ook zeer zeker te vinden zijn. Yep, bewust over nagedacht ook wel. December is sneller dan je denkt.

 

vak,IMG_1221

Ik ga de alvast de dagen aftellen.

 

Liefs,

 

Carien

Vreemde

Ik postte er maandag al iets over op Intagram. Trouwe volgers en lezers herkennen dus nu misschien wel iets van wat ik ga schrijven.

 

In mijn zoektocht naar wat er met mij aan de hand was, leefde ik en werd ik geleefd. Altijd rekening houden met en zorgen voor, zorgt er voor dat je niet leeft zoals jij wil. Het leven gaat als een sneltrein, ook die van mij raasde door, terwijl ik vaak probeerde uit te stappen. Maar omdat nee zeggen in onze maatschappij wordt geschaald aan egoïsme dan is het een flinke uitdaging om dit wel te doen. Toen ik de diagnose fibromyalgie kreeg en daarbij (of misschien door of omdat) een burn-out kon ik niet anders dan het anders te doen. De fibro heeft mij veranderd, nou ja eigenlijk ben ik zelf de verandering en is mijn fibro de duw in de rug geweest.

Een samenvatting van de cursus “omgaan met fibromyalgie”…ik ga een zeer directe en zeer beknopte samenvatting geven, het boek was dikker en de cursus was langer, maar de samenvatting is ; Kies voor jezelf en zeg nee.

Maar weet je wel hoe verdraaid lastig het is met deze adviezen op zak dit in de praktijk te brengen? Waar je voorheen je zelf wegcijferde en maar mee ging of door ging, mocht je nu gewoon zeggen ‘nee ik ga niet of nee dat doe ik niet’. Lieve mensen niets is moeilijker dan voor jezelf durven kiezen. Ik kan het en doe het. Vind ik dit makkelijk? Euh…in de meeste gevallen wel, want ik heb met mezelf te leven en mijn gezin en verder niet. Maar de andere gevallen waarin het soms wel lastig blijft is dat je soms op het laatste moment moet afzeggen. Want al lijkt het bijvoorbeeld in de begin van de week nog lekker te gaan en je spreekt af voor het weekend, zo kan het vrijdag of zelfs op de dag zelf niet lekker te gaan. En juist dan moet je niet doorgaan, want dan blijf je achter jezelf en de feiten aanlopen. Net als dat je op een goede dag niet vol gas ineens van alles moet gaan doen, want een goede dag is er voor om te bewijzen dat het goed kan gaan mits je je balans houdt. Kijk en dan komen we op het stukje waar ik nu vooral inzit.

 

ik,IMG_0835

Jullie weten dat ik nog 1x het podium op zal gaan (mits de uitslag anders besluit). Ik kan dit doen omdat ik helaas geen werk meer heb, had ik hiernaast ook nog een baan gehad was mij dit niet gelukt met de fibromyalgie en andere kwaaltjes. Dit heeft overigens niet alleen met de wedstrijd te maken, sowieso met mijn trainingen. Nou goed even terug naar het nu. Ik ben bezig met de voorbereiding op de wedstrijd en met alle benodigde zaken die daarbij komen kijken. Trainen, eten, slapen en ondertussen het leven als moeder / echtgenote door laten gaan. Honden die de nodige verzorging en aandacht wensen etc. Voor mij lukt of beter gezegd werkt het niet als ik daarnaast ook heel veel afspraken buiten de deur heb. Dus heb ik voor mijzelf besloten om het sociale leven op een lager pitje te zetten. En dan komen we bij het moraal…ik ben tijdens en door mijn fibro en burnout zoveel mensen om mij heen al kwijtgeraakt dat ik geen moeite meer heb om voor mijzelf te kiezen. Heel hard misschien, maar ik vind het eerder noodzakelijk. Je eigen grenzen bewaken zul je moeten, want een ander doet dat niet. Eerder zal een ander een oordeel vellen en of onbegrip tonen. Wat ik eerder schreef, het woord nee en voor je zelf kiezen staat bijna gelijk in de maatschappij als egoïsme. Maar noem mij dan maar een egoïst als ik mijn grenzen bewaak en bewaar voor de voor mij waardevolle momenten.

 

Iedere fibromyalgie patiënt gaat zich hier in herkennen (neem ik aan/gok ik). Want naast dat wij iedere pijn hebben, iedere dag starten met weinig/minder energie..krijgen wij de moeilijkste taak mee vanuit het genezingsproces…zeg nee. Zo makkelijk is dat dus niet. Even een random vraagje ; “ga jij graag ergens heen als je grieperig bent? Of blijf je liever thuis?” Punt is wel duidelijk toch? Ik hoop met dit blog, mijn mening, mijn statement een hart onder de riem te steken voor diegene die het nodig heeft dat nee zeggen niet egoïstisch is maar een zeer krachtig middel om je grenzen te bewaken. En je zelf goed te voelen.

 

Liefs,

 

Carien

Waterpret

Velen hebben het al gezien in mijn story van afgelopen zondag (23-06-2019). Wij waren uitgenodigd om de nieuwe waterbaan uit te proberen in Lommel.

 

Via socialfriendz was mij gevraagd of ik met mijn gezin naar een nieuw waterpretpark wilde om daar deze nieuwe baan van 100 luchtkussens bij elkaar te testen. Sinds mei ’19 ligt deze baan er in de Vossemeren. En dan hebben we het hier over het nieuwe aquapark van Waterskicentrumdevossemeren  . Het centrum is gelegen bij/op/in het terrein van Center Parcs (www.dagjecenterparcs.be/vossemeren) De baan is dus voor de gasten van het bungalowpark te betreden en van buitenaf.

 

Waterskicentrum de Vossemeren is dé plaats voor een dag vol watersport. Zo kun je er waterskiën, wakeboarden, suppen, flyboarden maar ook met meerdere personen tegelijk kun je het water op! Te denken bijvoorbeeld aan banaanvaren, tuben, kanovaren en dus vanaf nu ook het Aquapark. Meer te vinden hier op hun website. Als je aankomt waan je je in vakantiesferen. Een terras met fijne muziek en relaxte sfeer. Laten we zeggen een Ibiza lifestyle/beachlife met activiteiten. Mocht je binnenkort hier heen willen? Reserveren is noodzakelijk. Kijk dan op de website die ik hierboven heb gedeeld.

 

Nu even over onze ervaring. Naast dat wij vooral nu achteraf zeggen dat wij dit zeker nog eens gaan doen, was het ook direct een goed gevoel. Wij hadden in de auto al voorpret gehad en wij hadden ook erg mazzel met het weer. Want het zonnetje straalde heerlijk hoog in de lucht. Dan is de sfeer altijd goed toch? Voor ons was het ruim 1,5 uur rijden naar Lommel, wij wonen in Amersfoort. Qua afstand vinden wij dit meevallen, maar dat is uiteraard echt persoonlijk.

 

vosse,IMG_1157

Daar aangekomen hebben wij ons gemeld bij de desbetreffende persoon die van onze komst wist. Wat een vriendelijk personeel en zeer behulpzaam ook. Dat is toch naast de entourage je tweede eerste indruk toch? Dat zat dus allemaal helemaal goed. Na het ontvangen van de info, konden wij ons omkleden in de aanwezige kleedkamers met douche! Allemaal in badkleding op weg naar de baan. Daar werden wij in zwemvest gehesen, welke verplicht is om te dragen. Belangrijk misschien om te zeggen is dat deze baan toegankelijk is personen vanaf 8 jaar met zwemervaring. Kinderen tot en met 12 jaar dienen verplicht een volwassen begeleider (18+) mee te nemen. Even over het verplichte zwemvest, je bent af en toe blij dat je er eentje aan hebt, geloof mij! Mocht je willen is er ook een wetsuit tegen betaling te huur, als het water nog koud is is een wetsuit verplicht.

Eenmaal het zwemvest aan krijg je met de groep, je gaat namelijk per “blok” de baan op. Wij waren als gezin dus onderdeel van een groep die ook op dat tijdstip de baan op ging. Na een korte uitleg van het toezicht houdend personeel ga je voor 60 minuten het water op. Je kunt kiezen welke kant je wilt starten, de een gaat rechts de ander links of je gaat via het midden.Kan allemaal je kan d.m.v. een “stijger” ook om de baan heen lopen en helemaal achterin beginnen. Het is maar wat je voorkeur heeft. Wij gingen links af..

 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
FUN

De foto’s spreken voor zich toch? Het is jammer dat deze foto’s niet al het geluid weergeven…dan had je een hoop lachen gieren brullen gehoord. Je bent met meerdere mensen met allemaal 1 doel…FUN!! En dat is echt wat het is! Ik heb deze foto’s gemaakt vanaf de rondvliegende steiger, omdat ik wel op de baan zelf foto’s wilde maken…maar hemeltje waar laat je de camera met al dat klimmen en klauteren én vallen! Bang voor nat haar? Ga er dan maar niet op, hahahah.

 

Wij vonden dit zo enorm leuk en hebben zo enorm genoten  van de plek waar we waren, dat wij een weekendje gaan boeken bij Center Parcs Vossemeren. Uiteraard zullen wij tijdens ons verblijf deze baan nog eens doen! Ik ben ook geïnteresseerd in een lesje waterskiën en wie weet als gezin en familie de “banaan” op sluit ik ook niet uit. Zondag was een mini vakantie, zo hebben wij ons korte verblijf daar ervaren. Conclusie van ons? Dit is absoluut een aanrader.

 

Have fun!

 

Carien

 

 

Wandelen

Wandel jij graag? Ik voorheen liever niet, maar sinds ik honden heb wel. Kan ook niet anders hè, die beestjes moeten toch uit. Scheelt dat het weer mij ook niet zoveel doet, want ik wandel door weer en wind.

 

Het liefst wandel ik wel in het bos of de strandduinen hier dichtbij mij in de buurt. Qua bos gaan we graag naar den Treek of dus de Soesterduinen. Mijn hondjes maak je het meest blij met de Soesterduinen. Daar zijn ook deze foto’s gemaakt, ook de foto’s van mijn  vorige blog van afgelopen dinsdag. Nog niet gelezen? Zou je hierna nog kunnen doen. Weet je wat dan wel weer het aparte is, wat ik schreef over ons oudje Beer dinsdag, als ik hem in de auto hijs en richting één van deze 2 rijd..dan leeft ie helemaal op! Vooral het duingebied is helemaal zijn ding. Dan springt ie zelfs uit de auto en gaat hij in een drafje het pad op…okee drafje duurt niet lang, maar er is een drafje. En dan ligt het even aan hoe we lopen maar vaak buigt Beer af naar een bepaalde plek, standaard! Waarom? Nou daar onstaat met regenachtige periodes een soort poel/vijver waar hij dan in gaat liggen. En niet normaal liggen hoor…neeeee gewoon all the way en koppie onder het liefst. Dat vinden wij weer iets minder, want 1 ding vind ik na al die jaren nog steeds niet fijn en dat is een drijfnatte Berner met al die haren. Knetters dat duurt zo lang voordat hij weer droog is. Hahahaha gelukkig is Draak een bangepoeperd en heeft een hekel aan natte voetjes, dus tot nu toe volgt hij dit gedrag nog niet op.

 

Maar even over wandelen. Soms ga ik namelijk ook wel eens zonder honden een eind lopen. Geluid telefoon uit, wel mee want je weet maar nooit hè, en luisteren naar de geluiden van de natuur. Heerlijk vind ik dat. Vogeltjes, de wind of soms gewoon helemaal stil. Zo was ik vanmorgen een stuk gaan lopen in een bos hier ook redelijk dicht in de buurt. Ik was er lopend heen gegaan, 45 minuten vanaf mijn huis en toen nog een rondje van een kleine 30 minuten in het bos en toen weer terug. Ik maak namelijk de beste beslissingen als ik op mezelf ben en niet wordt afgeleid door iemand of iets. Zou ik daarom zo veel wandelen? Ach geen idee.

 

Wist jij trouwens dat toen ik “overspannen was/burnout had” ben begonnen met wandelen? Nog niet zover uiteraard, ik wandelde toen misschien net een half uurtje misschien wel korter maar zeker niet langer. Daarna ben ik 2x in de week erbij gaan zwemmen, 2 maal 10 minuutjes per week. En kijk eens waar ik nu ben?

Toen ik vanmorgen aan het lopen was, had ik even een baal moment. Social media kan leuk zijn, maar voor mij was het even een minpunt. Je ziet shape-foto’s van anderen..en dan toch bekruipt mij ook een vlaag van onzekerheid en onbehaaglijk gevoel en dat moet ik dan kwijt of in ieder down to earth weer komen en het relativeren. Met thuis zitten lukt mij dat niet, dus vandaar dat ik dus in het bos belandde. Dit alles heeft te maken met het feit dat ik weer in voorbereiding ben voor een wedstrijd en ik ook echt mijn onzekerheden ken. Ik weet wat mij te wachten staat, ik weet ook wat er van mij wordt verwacht!! En als ik dan een shape zie die in mijn ogen zo enorm verschilt van de mijne en diegene misschien wel naast mij komt te staan…of erger misschien wel mijn shape beoordeeld en denkt “pfff…wat denkt zij nou dat ze kan”…. Gelukkig heb ik deze momenten niet vaak, maar ze zijn er. Mogen er zijn, want het is volgens mij vrij menselijk, in ieder geval vast en zeker vrij vrouwelijk. En dan vooral in een bepaalde periode van de maand.

 

wandel,IMG_8966

Nou goed, al lopende bedacht ik mij dus “Carien…heeft deze vrouw fibromyalgie?is zij van jou leeftijd?heeft zij het pad gelopen wat jij hebt bewandeld?heeft zij jouw genen?heeft zij jouw bouw?” Al die vragen die je dan aan jezelf stelt en bij alles denk je NEE, pff nou Carien dan moet je gewoon heel snel ophouden met jezelf nog onzekerder maken!! Kortom een discussie die ik van mezelf al niet win, want ik spreek mijzelf in 1 vraag  al continu tegen. Lekker kansloos en vooral zinloos dit mens, denk ik dan. Een nieuwe ervaring rijker ben ik dus wel, hoe om te gaan met “vergelijkingen”.

 

En of het dan ook zo had moeten zijn, sprak ik vanmiddag 2 mede atleten en een “oud atleet” en die herkende dit fenomeen direct. Geeft een fijn gevoel te weten dat het er bij hoort en ik niet in een of andere twilight zone qua gedachten ben terecht gekomen ofzo. Kortom oogkleppen op en blijven focussen op mezelf. En tussendoor gewoon fijn blijven genieten van de mooie natuur en mijn wandelmomenten.

 

Liefs,

 

Carien

Beer en Draak

Jullie kennen ze inmiddels wel toch? Mijn twee troetelberen? Jawel ze komen geregeld langs in mijn story en soms zelfs op mijn  account van insta. Volgens mij heb ik er zelfs al eens eerder iets over geschreven in een blog.

 

beer,IMG_9347

Vandaag ga ik het toch even over ze hebben. Want zeker nu onze oudste hond Beer echt een “oudje” begint te worden valt het mij (ons) zwaar te bedenken dat hij er over een tijdje niet meer zal zijn. Nu kan dat tijdje uiteraard nog best een paar jaar duren, maar weet dat de gemiddelde leeftijd van een Berner Sennen zo’n 8 jaar oud is. En laat onze Beer de 7 inmiddels gepasseerd zijn. Ik ken helaas ook Berners die de 4 of 5 jaar niet eens gehaald hebben, namelijk die van mijn vriendin en dat heeft nogal impact op mij gemaakt. Het was altijd voor mij wel een reden om niet aan een huisdier te beginnen, vreemd genoeg hecht ik mij namelijk erg snel aan een dier.

 

Bij ons thuis vroeger waren er ook altijd huisdieren aanwezig, mijn ouders hebben honden en katten gehad. Pff wat een ellende vond ik dat als kind als dan het beessie niet meer thuiskwam. Allemaal maar verdriet wat ik mijzelf eigenlijk niet aan wilde doen. Maar toen ik 8 jaar geleden door mijn fibromyalgie mijn baan verloor en ik er destijds ook niet zo happy bijzat als nu, was een hond wel mijn redding. Mijn steun en toeverlaat, zijn onverwoordelijke knuffels en aandacht. Klinkt dit raar? Je hebt echt een maatje voor zolang als het hondenleven er is. Zo was daar dus Beer. Ik nam dat beessie overal mee naar toe. Maar echt overal! Het is dat toen hij opgroeide dat hij ook groter werd, dat het meenemen ietwat lastiger werd.

Leuk verhaal denk ik om te vertellen is ; toen hij net 1 jaar was en niet heel best luisterde en graag zelfstandig op ontdekking ging (lees weglopen) , juist toen hadden wij het geniale plan hem mee te nemen naar de camping. Heerlijk op de camping aan de kust op Texel. Heerlijk wandelen met de hond op het strand..daarna bij de tent, heerlijk liggend in het gras …ach naja het mooie ideale plaatje zeg maar. Ik weet het nog zo goed en wij hebben het er ook nog zo vaak over, want achteraf was het echt hilarisch eigenlijk. Nadat wij aangekomen waren op de camping en de auto uitgeladen enzo, we waren geïnstalleerd zeg maar, hond had inderdaad braaf bij de tent liggen wachten en alles eens rustig bekeken..so far so good. Wij een heerlijke strandwandeling gemaakt  (met hond) en daarna in een restaurant heerlijk iets gegeten (hond braaf onder de tafel gelegen). Kijk dat is toch een ideaal plaatje? Toen wij terugkwamen bij de tent dachten wij, we lijnen hem aan en wij gaan ff snel douchen. Ik zou eerst gaan en mijn man en zoon daarna. Mijn man en zoon dachten als we nu ook gaan zijn we tegelijk klaar kunnen we daarna misschien nog een spelletje spelen met z’n allen.

Nou dat spelletje hebben we gespeeld hoor!! Het heette “zoek de hond”. Die was namelijk op miraculeuze wijze uit zijn riem gekomen en vervolgens zonder enige beweging in de rits uit de tent weten te ontsnappen. Ik kwam aanlopen terug van douchen en dacht nog…hee de tent zit dicht wat gek, zijn ze vast even met de hond weer weg? Euh foutje..ik deed rits open en zag wel een riem maar geen hond. Tja…en ga dan maar eens beginnen met zoeken. Eerst terug naar het douchehok om te checken of de mannen daar waren en die kwamen er net aan. “Goh Beer is zeker niet met jullie mee gaan douchen of wel?”

 

Afijn na een redelijk enerverend zoektochtje, zagen wij onze Yogi bear bij een tent met zijn kop in een pan. Jawel hij was op het “jongerenveld” terecht gekomen en had de jeugd geholpen met de afwas zeg maar. Velen pannen waren vakkundig schoon gelikt, konden zo de kast weer in, hahahhahaah

Maar echt met schaamrood op je wangen die hond vangen, die dacht “hee leuk spelletje” want tja jonge hond..grote hilariteit natuurlijk, men wist dat wij er waren hoor, hele camping was direct op de hoogte! Tjonge en dit is nog maar 1 voorval met die hond, laten we het verhaal dat hij een voetbalveld is opgerend en achter de bal aan ging maar even achterwege laten. Dit zijn herinneringen voor het leven. En nu is ons oudje zichzelf niet helemaal.

 

In de ochtend wil hij niet zo heel graag meer mee naar buiten en zijn voer eet hij liever ook niet meer. Soms als ik met hem wandel dan kan hij plots stil gaan staan en verschrikt om zich heen kijken en denken “huh waar ben ik”. Hij sjokt ook echt, waar je voorheen over een rondje 10 minuten deed, doe je daar nu ruim 30 minuten over. Zoals jullie zien hebben wij er inmiddels 2. Terror Draak (2 jaar) zoals wij hem ook wel noemen is er ook nog, en die heeft zijn beweging wel degelijk nodig. Dus sinds vandaag zijn we gestart met het apart uitlaten, puur omdat oudje te langzaam is en Draak te snel. Ik mag hopen deze manier van uitlaten nog lang te mogen doen!

 

beer,IMG_7665

Liefs van mij en een pootje van Beer en Draak

uniek

vandaag weer eens een persoonlijke verhaaltje / gedachtenschrijfsel over de individu in en of binnen het gezin.

 

Hoe kom ik er nou bij om hier iets over te schrijven? Nou omdat ik nogal eens wat opvang en lees en dan bij mezelf denk “huh”… Bij ons in het gezin is het namelijk zo dat een ieder is zoals hij of zij graag wilt zijn. Ik ben de fitness gek (geworden) met daarbij een bepaalde levensstijl.

Mijn man is boekhouder – controller nou goed hij werkt en doet veel met cijfertjes zeg ik altijd. Qua sport is hij nog aan het uitvinden wat hij nou echt wil. Hij was fervent voetballer, maar door knie problemen en 2 operaties verder zit dat er niet meer in. Tot op de dag van vandaag mist hij dit. Hij is 2 jaar terug begonnen met fitness, om af te vallen wat hem ook zeer goed is gelukt. Maar toen was zijn doel bereikt en wat dan?

 

gezin,IMG_0325

Mijn zoon voetbalt wel en graag. Hij traint 1x in de week en heeft iedere week een wedstrijd. Momenteel met de vakantie en alles in aantocht is het voetbalseizoen qua wedstrijden afgelopen, wel traint hij nog steeds en heeft hij geregeld nog toernooien waar hij en zijn team aan meedoen. Verder is hij graag op zichzelf en thuis. En dan nog het liefst op zijn kamer achter de Playstation of achter zijn pc. Gamen en of youtube filmpjes kijken is misschien nog wel zijn grootste passie. Hij zegt ook al heel lang dat hij iets met computers gaat doen, ontwikkelaar ofzo denkt hij. Nou ik zeg grijp je kans jongen!

 

Dan hebben we nog mijn dochter die inmiddels niet meer thuis woont. Toen zij nog wel thuis woonde ging zij met enige regelmaat naar de sportschool, ze ging soms zelfs met mij mee. Haar voeding had ze redelijk onder controle omdat mama voor haar kookte en de keukenkastjes hier redelijk leeg zijn, althans niet gevuld met van alles wat je eigenlijk beter niet kunt eten. Had en heeft zeker te maken met mijn levensstijl…behalve op zaterdag als ik mijn  “cheat” heb dan is iedereen hier heel graag hahahahah. Onze dochter is er eentje met de instelling “ik wil heel veel maar ik zelf doe er niets aan”. Dit klinkt onaardig maar zij weet wat ik bedoel. Zij wil een andere kledingmaat maar ze laat een gebakje of chocola of weet ik het wat niet staan. Zij wil fitter zijn maar gaat niet met regelmaat naar de sportschool. Zij heeft fases waarin het vaak gaat als van alles of niets.

 

gezin,IMG_0327

Nu ik de personen uit ons gezin heb omschreven kun je volgens mij best concluderen dat er nogal wat verschil in zit. Misschien ben ik wel de actiefste binnen het gezin, maar nu komt mijn punt … ik ben van mening dat ik niet de aangewezen persoon ben om te vinden dat zij ook actief moeten worden. Ik ben vooral voorstander om goed te luisteren naar wat een ieder wil. Zo wil Cas (zoon) tegenwoordig wel mee de honden uitlaten, maar echt sporten naast zijn voetbal? Nee dat niet. Vind ik hem dan een “luiwammes”? Nee totaal niet! Ik zie juist iemand die heel goed weet wat hij wel en niet wil. Net als mijn dochter die hecht super veel waarde aan al haar vriendinnen en het gezellig hebben, als ik haar voorstel om nog eens met mij mee te gaan zegt ze liever een keer met mij te gaan shoppen. Ook goed, zij is een heerlijk, lief, vrolijk en gezellig mens! Mijn man die zegt gekscherend altijd zodra ik weer in prep ben hij ook wel weer afvalt…dus dat….

 

gezin,IMG_9527

En dan heb je mij. Die geen training overslaat, die zich iedere dag weer strikt aan haar voedingsschema houdt. Een soort orkaan tussen alle rustige wateren. Moraal van het verhaal? Ik vind het oprecht heel bijzonder dat men verwacht dat ik mijn gezin mee “moet” nemen of een voorbeeld moet zijn voor ze. Alsjeblieft zeg, ik laat graag een ieder zijn zoals ze willen zijn en dus nog veel belangrijker ik laat ze zich zichzelf voelen. En als ik thuiskom en ze hangen hier wat op de bank of in vakanties nog lui in bed? Hoe mooi is het dat ik thuiskom in een huis vol harmonie en blije mensen…dankbaar!

 

Liefs,

 

Carien

onderweg

En zo ben ik al weer 2 weken in “prep”. Oftewel ik leef sinds 2 weken weer uit mijn bakjes, zoals men dat noemt.

 

onderweg,IMG_6030

Na mijn eerste wedstrijd heb ik mij nog lange tijd aan een voedingsschema gehouden, maar ik merkte dat ik het niet zo heel nauw nam en best met regelmaat net iets meer at dan nodig. Dit is een herkenbaar iets voor een ieder die aan bikinifitness wedstrijden heeft meegedaan. Maar, dat wil niet zeggen dat ik daar oké mee ben. Ik was een tijdje dolende, ook omdat ik met mijn toenmalige coach door zou gaan, maar achteraf toch weer niet. En op dat punt wist ik even niet wat IK wilde.

Uiteindelijk heb ik voor een andere coach gekozen en dus voor bikinifitness. Nu is mijn hoofdmotto nog steeds sterk en fit worden/blijven en ik heb een bepaald idee qua shape in mijn hoofd en daar ben ik nog lange niet. Nog zo’n bijkomstigheid..of ik er ooit wel kom of überhaupt tevreden over zal zijn gaat blijken, want we blijven kritisch en het is nooit af of goed genoeg. Naast dat deze sport mentaal enorm zwaar is, is het een jury sport en word je beoordeeld op je uiterlijk/lijf. Puur wat men ziet, onafhankelijk waar je vandaan komt of wie je bent. Daar moet je tegen kunnen. Na mijn eerste wedstrijd was ik, mag je best weten, redelijk teleurgesteld in mijzelf en zag ik niet meer de mooie kanten maar wel de punten die niet goed waren. Het heeft mij heel lang, misschien nog wel steeds, gekost om dit om te denken en te kunnen omschakelen.

 

onderweg,F80F4724-2FE9-42D6-9E63-42C56CA4D975

Dat ik naar een volgende wedstrijd toe werk heeft niets te maken met wat een ander vindt of gaat vinden, maar wel alles met wat ik wil en vind. De eerste keer ging ik de confrontatie met mijzelf en alle oncomfortabelheden en/of angsten aan. Nou dat was all the way kan ik je zeggen. Het is gebleken dat ik erg goed gevoel en verstand kan loskoppelen. Maar goed, we weten allemaal dat ik toen 6e ben geworden, met nog geen 1,5 jaar trainen en niet een officiële wedstrijdcoach. Dus…ik ga de strijd met mezelf nog eens aan. Ik sta er qua gevoel heel anders in dan vorige keer, geen idee hoe ik jullie dat subtiel kan uitleggen dus ik laat het hier even bij. Wel weet ik dat ik mega nieuwsgierig ben naar wat er straks onder het extra laagje “vet” te voorschijn komt. Zoals je op de foto kunt zien is de linker een maand voor mijn eerste wedstrijd is en de rechter is van vorige week (6 maanden voor de volgende wedstrijd dus).

 

onderweg,IMG_0324

Wetende dat ik de punten uit mijn juryrapport destijds flink heb aangepakt ga ik nog een keer het podium op. Nieuw moment creëren voor mijzelf en zien of ik verschil heb gemaakt in het afgelopen jaar. De vraag die ik uiteraard vaak krijg is “hoe lang ga je nog door?”

Tja dat lieve mensen is misschien heel vreemd wat ik nu ga zeggen, maar in principe heb ik mij voorgenomen nog 1x het podium op te gaan om dit hoofdstuk af te sluiten bij de IFBB. Maar ik zou ik niet zijn als daar inderdaad een maar aan vastzit. Stel ik eindig in de top 3 en binnen deze top 3 zou ik een klasse hoger mogen..tja dan zal 8 december 2019 niet mijn laatste zijn. Dit valt gewoon niet in te schatten. Ik weet dat ik wedstrijden doe voor mijzelf en met mijzelf (okee en coach) maar het beheerst niet mijn leven, sterker nog ik moet blijven waken dat ik sterk en fit blijf met mijn fibromyalgie, dus een stukje veiligheid naar mijzelf moet ik inbouwen om ergens een soort van grens te hebben. Dus als je het aan mens Carien vraagt zegt zij “dit wordt de laatste” , vraag je het aan atleet Carien “we shall see”… kun je eigenlijk nog steeds niet veel mee hè.

onderweg,IMG_0317

Het is jullie toch al wel duidelijk dat ik handel op gevoel? Dit is net zo’n traject, zodra het niet meer okee voelt dan stop ik. Okee een heel klein dingetje moet ik nu wel eerlijk over zijn om jullie mee te nemen in mijn gedachtengang….ik wil tenslotte naturel atleet blijven!! Dat betekent dat ik op het podium “niet naturel” atleten tegenkom en heel eerlijk (het is geen garantie maar toch) dan kom ik echt trainingsjaren te kort en is mijn voormalig overgewicht te zien aan mijn benen. Neemt niet weg dat ik het voor mijzelf aandurf om nog 1 keer minstens te gaan…omdat ik geloof in MIJZELF.

 

Liefs,

 

Carien